पोस्ट्स
आपण अनेकदा आयुष्यात इतके गंभीर होतो की 'जगणे' विसरून फक्त 'टिकून राहणे' (Survive करणे) यालाच प्राधान्य देतो. पण मनमुराद हसणं, नाचणं आणि स्वतःसाठी वेळ काढणं हे लक्झरी नसून ती एक गरज आहे, आणि हे लक्षात घेऊनच जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा इंदपवाडी येथील विद्यार्थ्यांची 'फक्त आनंद' देणारी एक सहल काढण्याचे ठरले! लातूर जिल्ह्यातील 'वृंदावन पार्क, चाकूर' हे त्यासाठी अतिशय योग्य ठिकाण असल्याचे निश्चित झाले!
विद्यार्थ्यांची सुरक्षा आणि सुरक्षित प्रवास करायचा असेल तर एस टी बसच हवी हा मुख्याध्यापकांचा आग्रह मान्य करून बीडच्या मान्यतेपासूनचा सर्व खडतर प्रवास पूर्ण करून आमची सहल शनिवारी चाकूरच्या दिशेने सकाळी साडेसहा वाजता रवाना झाली! सहलीची तयारी करण्यासाठी मुले रात्री पावणेतीन वाजता सुद्धा दचकून उठत होती हे आम्हाला बसमध्ये गप्पा मारताना कळले!
Early bird catches the worm! आमची बस वृंदावन पार्कमध्ये पहिल्या क्रमांकांने आली होती मग फायदा तर निश्चितच होणार होता! सकाळचा नाश्ता, तिकिटं, प्रवेश प्रक्रिया लवकर झाली आणि मग सुरू झाली मजेदार सफर! डॅशिंग कारमध्ये एकमेकांना डॅश देताना काही डॅशिंग तर काही भित्रे झाले होते! झुकूझुकू आवाज काढत चालणारी रेल्वे तळ्याभोवती फिरताना अनेक स्तब्ध प्राण्यांच्या भेटी झाल्या; ब्रिजवर गाडी आली तेव्हा मुलांच्या आनंदाचा आवाज उंचावर गेला होता.
ज्या तळ्याभोवती रेल्वेने प्रवास केला आता त्याच तळ्यात मुले बोटीत बसून फिरत होती, इंजिनावर चालणारी ही बोट बऱ्यापैकी आनंद देत होती.
आता पुढे होती अशी काही खेळणी जी काहींच्या हृदयाचे ठोके वाढवणारी ठरली! ही बोट होती लाईटवर चालणारी; पण हिंदोळा घेऊन एकाच ठिकाणी जुन्या घड्याळातील दोलकासारखे आंदोलन करणारी! झोकाही होता जणू जंगली! बाहेर फेकून देणारा! वेगाची आवड असणाऱ्या मुलांना हा वेग कमी वाटला तर काही शिक्षकांना त्याची भीतीही वाटली.... अम्युजमेंट पार्क मधल शेवटचा टप्पा होता जरासा साहसी! लोखंडीरोपवर स्वतःला टांगून घेऊन तळ्यावरून जाण्याचा! शाळेतील बऱ्यापैकी विद्यार्थ्यांनी यात स्वतःचे साहस दाखवले; मुलीही कमी नव्हत्या!
आता दुपारचा दीड वाजला होता आणि सकाळी दहापासूनची वेळ जणू पंख लावून भूर उडून गेली होती. घरून आणलेल्या डब्यांच्या खमंग सुवासाने भूक वाढली होती तरीही भरभर पोटात घास जात होते; कारण पुढचा टप्पा होता वॉटरपार्कचा म्हणजे जरा अधिकच आनंदाचा!
जेव्हा आपण मनापासून हसतो किंवा गाण्यावर नाचतो, तेव्हा आपल्या शरीरात 'एंडोर्फिन' नावाचे 'फील गुड' हार्मोन्स तयार होतात. हे हार्मोन्स नैसर्गिकरित्या तणाव कमी करतात आणि आपल्याला आनंदी ठेवतात. हा आनंद वॉटरपार्क मध्ये पदोपदी मिळत होता. अगदी लहान विद्यार्थ्यांपासून ते वयस्कर व्यक्तीपर्यंत सर्वांची काळजी घेत या ठिकाणी पाण्याची पातळी ठेवण्यात आली होती. साहसी खेळाडूंना आकर्षित करतील अशा राईड आणि मुलांना आनंद देतील अशी गाणी सोबत होती. रेन डान्स, वेव डान्स... सगळेच कसे आनंदाने डोलवणारे! सुमारे तीन तास विद्यार्थी आणि शिक्षक या आनंदात अक्षरशः चिंब भिजून गेले! कितीदा भिजले आणि कितीदा वाळले याची गणती नाही!
पाच वाजता काहींच्या पोटातील कावळ्यांनी कावकाव केली आणि सगळ्यांनी रेस्टॉरंट गाठले. सकाळच्या सपक नाश्त्यापेक्षा आत्ताचा खमंग स्वयंपाक सगळ्यांनाच आवडला! तुटून पडल्यागत सर्वांनी तो फस्त केला.
गाडीत बसल्यानंतर बऱ्याच विद्यार्थ्यांना गाडीच्या आवाजात स्वतःच्या घोरण्याचा आवाज ताल धरून लांबून देण्यात मज्जा आली! अजूनही काही जण गाण्यांच्या, शब्दांच्या भेंड्या खेळता खेळता सहल कशी छान झाली याची चर्चा करत होती.
परळी जवळ आल्यानंतर पुन्हा एकदा गाडीच्या शेवटी बसलेली मोठी मुले गाण्याच्या तालावर नृत्य करत इंदपवाडीत पोहोचली त्यावेळी रात्रीचे आठ वाजून गेले होते.
धावपळीच्या जगात आपण सतत कोणाचे तरी ऐकत असतो किंवा कोणाला तरी उत्तर देत असतो. जेव्हा आपण मोकळा वेळ स्वतःच्या आवडीप्रमाणे घालवतो, तेव्हा आपल्याला स्वतःच्या अस्तित्वाची जाणीव होते. हा "मी-टाइम" (Me-time) आपल्याला आतून समृद्ध करतो. चाकूरच्या सहलीने विद्यार्थ्यांना नक्कीच आतून समृद्ध केले असेल. रविवारच्या आरामानंतर समृद्ध झालेले विद्यार्थी सोमवारी पुन्हा एकदा शाळेच्या मैदानात नव्याने आपल्या चाकोरीबद्ध जीवनाला सुरुवात करतील या आशेने या सहलीचा समारोप झाला.
सहल यशस्वी करण्यासाठी शाळेचे मुख्याध्यापक श्री सुभाष केंद्रे यांच्या मार्गदर्शनाखाली सर्वश्री चंद्रप्रकाश लोखंडे, जगदीश चौधरी, विष्णू ढाकणे, चंद्रशेखर फुटके, दीपक खंदारे यांनी मेहनत घेतली. विशेष योगदान लाभले शालेय शिक्षण समितीचे अध्यक्ष श्री केशवराव मुंडे आणि श्रीमती शालिनी तांबारे मॅडम यांचे! त्यांनी स्वखुशीने सोबत येऊन छान वेळ दिला.
शब्दांकन : चंद्रशेखर फुटके ( सहलीतील एक आनंदयात्री)