स्कॉलर केजी स्कूलचे वार्षिक स्नेहसंमेलन जल्लोष 11 उत्साहात संपन्न

 

कृतीयुक्त शिक्षण देणाऱ्या स्कॉलर केजी स्कूलमध्ये विद्यार्थ्यांचे भवितव्य घडत आहे - सौ पद्मश्रीताई बाजीराव धर्माधिकारी

स्कॉलर केजी स्कूलचे वार्षिक स्नेहसंमेलन उत्साहात संपन्न

भविष्यातील सुजाण नागरिक येथे आकार घेतात - श्री दिवाकर जोशी

आपल्या शालेय जीवनाची सुरुवात असणाऱ्या वयातील बालकांना, त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाला परिपूर्ण आकार देण्याचं काम स्कॉलर केजी स्कूलमध्ये होत असून येथील कृतीयुक्त शिक्षण परळीमध्ये प्रसिद्ध झाले आहे असे प्रतिपादन परळी शहराच्या नूतन नगराध्यक्षा सौ पद्मश्रीताई बाजीराव धर्माधिकारी यांनी केले. स्कॉलर केजी स्कूलच्या जल्लोष११ या वार्षिक स्नेहसंमेलनाच्या उद्घाटन प्रसंगी त्या बोलत होत्या.  व्यासपीठावर प्रसिद्ध गझलकार दिवाकर जोशी, महाराष्ट्र प्रांतिक तैलिक महासभेचे बीड जिल्हा अध्यक्ष संगमेश्वर फुटके, ऐश्वर्या ब्युटी पार्लरच्या संचालिका सौ प्रतिभा ज्ञानोबा सुरवसे, श्री शांतलिंगअप्पा फुटके यांची उपस्थिती होती.

फटाक्यांच्या आतिषबाजीत पाहुण्यांचे आगमन झाल्यानंतर व्यासपीठावर येतच त्यांचे औक्षण करण्यात आले. सुरुवातीला विद्येची देवता सरस्वती आणि मुलींना शाळेची दरवाजे खुली करणाऱ्या पहिल्या महिला शिक्षिका सावित्रीबाई फुले यांच्या प्रतिमेचे पूजन पाहुण्यांच्या हस्ते करून श्रीफळ वाढवण्यात आले.

उद्घाटिका सौ पद्मश्रीताई बाजीराव धर्माधिकारी यांचे स्वागत शाळेच्या प्राचार्या सौ सुजाता फुटके आणि फुटके परिवारातील महिलांनी केले. प्रसिद्ध गझलकार दिवाकर जोशी यांचे स्वागत पवन फुटके व शुभम फुटके यांनी केले. सौ प्रतिभा सुरवसे यांचे स्वागत सौ प्रमिला कदम मॅडम यांनी केले. श्री संगमेश्वर फुटके यांचे स्वागत प्रदीप पिंपळे व अशोक रोकडे यांनी केले.

शाळेच्या प्राचार्या सौ सुजाता फुटके यांनी आपल्या प्रास्ताविकात पालकांनी प्रतिवर्षी वाढता प्रतिसाद देत असल्याचे समाधान व्यक्त करून विद्यार्थ्यांच्या सर्वांगीण प्रगतीसाठी अनेक उपक्रम शाळेत राबवणाऱ्या शिक्षिकांचे कौतुक केले.

श्री दिवाकर जोशी यांनी आपल्या भाषणात मुलांना आवडणारी गोष्ट सांगत शालेय जीवनात विद्यार्थी काय घडायचे हे ठरवतात आणि पालकांनी त्यांना योग्य मार्गदर्शन करून त्यांच्या ध्येयापर्यंत पोहोचवण्यासाठी मदत करावी असे सांगितले. त्यांनी शिक्षक, विद्यार्थी आणि शाळेच्या संदर्भातील एक सुंदर गझल सादर केली.

नॅशनल ओलंपियाड स्पर्धेत प्राविण्य मिळवणाऱ्या विद्यार्थ्यांना तसेच शाळेत घेण्यात आलेल्या स्पर्धेत विजयी महिला पालकांना यावेळी पाहुण्यांच्या हस्ते सन्मानित करण्यात आले. उद्घाटन सत्राचे संचलन व आभार प्रा. प्रवीण फुटके सर यांनी केले. उत्कृष्ट नृत्यदिग्दर्शन करणाऱ्या पूजा उपाध्याय, शाळेतील विद्यार्थ्यांना आकर्षक ड्रेसिंग पुरवणारे प्रतीक सुरवसे, विद्यार्थ्यांच्या प्रवासाची व्यवस्था करणारे अरुण भांगे यांना यावेळी सन्मानित करण्यात आले.

जवळपास दोन ते अडीच तास या चिमुकल्या बालकांनी लोकनेते गोपीनाथराव मुंडे नटराज रंग मंदिराच्या भव्य व्यासपीठावर नृत्य, नाट्य सादर करत आपल्या पालकांना खुर्चीवर खिळवून ठेवले. विद्येची देवता गणेश, महादेव, कृष्ण, राधा या धार्मिक भूमिकांपासून ते सैनिक, शेतकरी अशा विविध वेशभूषेत असणारी चिमुकली बालके सर्वांचे लक्ष वेधून घेत होते. पालकांचे प्रबोधन करणारे नाटक विद्यार्थ्यांनी सादर केले तेव्हा अनेकांचे डोळे पाणावले होते.

लोकनेते गोपीनाथराव मुंडे नटराज रंग मंदिराचे व्यासपीठ खास थीमने आकर्षित करण्यात आले होते. स्क्रीनवर अभिनय करणारी मुले पाहताच आजोबा, आजी खुश होत होते. पालकांना आकर्षित करणाऱ्या या सोहळ्याचे बहारदार संचलन रसिका चंद्रशेखर फुटके हिने आपल्या खास शैलीत केले.

हा सोहळा यशस्वी करण्यासाठी स्कॉलर केजी स्कूलच्या प्राचार्या सौ सुजाता फुटके यांच्या मार्गदर्शनाखाली सौ वर्षा लाड, सौ प्रमिला कदम, सौ राजश्री हलकांचे, सौ संगीता रोकडे, सौ रुचिता वाडे, सौ ज्योती वळसे, सौ अमृता मालेवार, सौ सुनैना गुट्टे, सौ अश्विनी तांदळे, सौ वेणूताई तांदळे आणि फुटके परिवारातील सदस्य व त्यांच्या कुटुंबीयातील हितचिंतकांनी मोठी मदत केली.

स्वतःला वेळ दिलेली एक आनंदाची सहल!

 

आपण अनेकदा आयुष्यात इतके गंभीर होतो की 'जगणे' विसरून फक्त 'टिकून राहणे' (Survive करणे) यालाच प्राधान्य देतो. पण मनमुराद हसणं, नाचणं आणि स्वतःसाठी वेळ काढणं हे लक्झरी नसून ती एक गरज आहे, आणि हे लक्षात घेऊनच जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा इंदपवाडी येथील विद्यार्थ्यांची 'फक्त आनंद' देणारी एक सहल काढण्याचे ठरले! लातूर जिल्ह्यातील 'वृंदावन पार्क, चाकूर' हे त्यासाठी अतिशय योग्य ठिकाण असल्याचे निश्चित झाले!

विद्यार्थ्यांची सुरक्षा आणि सुरक्षित प्रवास करायचा असेल तर एस टी बसच हवी हा मुख्याध्यापकांचा आग्रह मान्य करून बीडच्या मान्यतेपासूनचा सर्व खडतर प्रवास पूर्ण करून आमची सहल शनिवारी चाकूरच्या दिशेने सकाळी साडेसहा वाजता रवाना झाली! सहलीची तयारी करण्यासाठी मुले रात्री पावणेतीन वाजता सुद्धा दचकून उठत होती हे आम्हाला बसमध्ये गप्पा मारताना कळले! 

Early bird catches the worm! आमची बस वृंदावन पार्कमध्ये पहिल्या क्रमांकांने आली होती मग फायदा तर निश्चितच होणार होता! सकाळचा नाश्ता, तिकिटं, प्रवेश प्रक्रिया लवकर झाली आणि मग सुरू झाली मजेदार सफर! डॅशिंग कारमध्ये एकमेकांना डॅश देताना काही डॅशिंग तर काही भित्रे झाले होते! झुकूझुकू आवाज काढत चालणारी रेल्वे तळ्याभोवती फिरताना अनेक स्तब्ध प्राण्यांच्या भेटी झाल्या; ब्रिजवर गाडी आली तेव्हा मुलांच्या आनंदाचा आवाज उंचावर गेला होता. 

ज्या तळ्याभोवती रेल्वेने प्रवास केला आता त्याच तळ्यात मुले बोटीत बसून फिरत होती, इंजिनावर चालणारी ही बोट बऱ्यापैकी आनंद देत होती. 

आता पुढे होती अशी काही खेळणी जी काहींच्या हृदयाचे ठोके वाढवणारी ठरली! ही बोट होती लाईटवर चालणारी; पण हिंदोळा घेऊन एकाच ठिकाणी जुन्या घड्याळातील दोलकासारखे आंदोलन करणारी! झोकाही होता जणू जंगली! बाहेर फेकून देणारा! वेगाची आवड असणाऱ्या मुलांना हा वेग कमी वाटला तर काही शिक्षकांना त्याची भीतीही वाटली.... अम्युजमेंट पार्क मधल शेवटचा टप्पा होता जरासा साहसी! लोखंडीरोपवर स्वतःला टांगून घेऊन तळ्यावरून जाण्याचा! शाळेतील बऱ्यापैकी विद्यार्थ्यांनी यात स्वतःचे साहस दाखवले; मुलीही कमी नव्हत्या! 

आता दुपारचा दीड वाजला होता आणि सकाळी दहापासूनची वेळ जणू पंख लावून भूर उडून गेली होती. घरून आणलेल्या डब्यांच्या खमंग सुवासाने भूक वाढली होती तरीही भरभर पोटात घास जात होते; कारण पुढचा टप्पा होता वॉटरपार्कचा म्हणजे जरा अधिकच आनंदाचा! 

जेव्हा आपण मनापासून हसतो किंवा गाण्यावर नाचतो, तेव्हा आपल्या शरीरात 'एंडोर्फिन' नावाचे 'फील गुड' हार्मोन्स तयार होतात. हे हार्मोन्स नैसर्गिकरित्या तणाव कमी करतात आणि आपल्याला आनंदी ठेवतात. हा आनंद वॉटरपार्क मध्ये पदोपदी मिळत होता. अगदी लहान विद्यार्थ्यांपासून ते वयस्कर व्यक्तीपर्यंत सर्वांची काळजी घेत या ठिकाणी पाण्याची पातळी ठेवण्यात आली होती. साहसी खेळाडूंना आकर्षित करतील अशा राईड आणि मुलांना आनंद देतील अशी गाणी सोबत होती. रेन डान्स, वेव डान्स... सगळेच कसे आनंदाने डोलवणारे! सुमारे तीन तास विद्यार्थी आणि शिक्षक या आनंदात अक्षरशः चिंब भिजून गेले! कितीदा भिजले आणि कितीदा वाळले याची गणती नाही! 

पाच वाजता काहींच्या पोटातील कावळ्यांनी कावकाव केली आणि सगळ्यांनी रेस्टॉरंट गाठले. सकाळच्या सपक नाश्त्यापेक्षा आत्ताचा खमंग स्वयंपाक सगळ्यांनाच आवडला! तुटून पडल्यागत सर्वांनी तो फस्त केला. 

गाडीत बसल्यानंतर बऱ्याच विद्यार्थ्यांना गाडीच्या आवाजात स्वतःच्या घोरण्याचा आवाज ताल धरून लांबून देण्यात मज्जा आली! अजूनही काही जण गाण्यांच्या, शब्दांच्या भेंड्या खेळता खेळता सहल कशी छान झाली याची चर्चा करत होती. 

परळी जवळ आल्यानंतर पुन्हा एकदा गाडीच्या शेवटी बसलेली मोठी मुले गाण्याच्या तालावर नृत्य करत इंदपवाडीत पोहोचली त्यावेळी रात्रीचे आठ वाजून गेले होते. 

धावपळीच्या जगात आपण सतत कोणाचे तरी ऐकत असतो किंवा कोणाला तरी उत्तर देत असतो. जेव्हा आपण मोकळा वेळ स्वतःच्या आवडीप्रमाणे घालवतो, तेव्हा आपल्याला स्वतःच्या अस्तित्वाची जाणीव होते. हा "मी-टाइम" (Me-time) आपल्याला आतून समृद्ध करतो. चाकूरच्या सहलीने विद्यार्थ्यांना नक्कीच आतून समृद्ध केले असेल. रविवारच्या आरामानंतर समृद्ध झालेले विद्यार्थी सोमवारी पुन्हा एकदा शाळेच्या मैदानात नव्याने आपल्या चाकोरीबद्ध जीवनाला सुरुवात करतील या आशेने या सहलीचा समारोप झाला. 

सहल यशस्वी करण्यासाठी शाळेचे मुख्याध्यापक श्री सुभाष केंद्रे यांच्या मार्गदर्शनाखाली सर्वश्री चंद्रप्रकाश लोखंडे, जगदीश चौधरी, विष्णू ढाकणे, चंद्रशेखर फुटके, दीपक खंदारे यांनी मेहनत घेतली. विशेष योगदान लाभले शालेय शिक्षण समितीचे अध्यक्ष श्री केशवराव मुंडे आणि श्रीमती शालिनी तांबारे मॅडम यांचे! त्यांनी स्वखुशीने सोबत येऊन छान वेळ दिला. 

शब्दांकन : चंद्रशेखर फुटके ( सहलीतील एक आनंदयात्री)